Κρυμμένος Οπλισμός

Κρυμμένος Οπλισμός

Ενός στρατού κρυμμένος οπλισμός ο πόνος.

Βάφει τον αγώνα μας πολύχρωμο,

βάφει τα βέλη μελωδία.

Τα κράνη μας είναι τ’ ανοιχτά μυαλά μας,

στο φως της σιωπηλής μας γνώσης.

Ένας στρατός τα κύτταρά μας.

Γαλάζιος ποταμός,

με κόκκινα άνθη το αίμα μας,

στη λίμνη της καρδιάς.

Καρδιά πλασμένη από το δίκαιο.

Καρδιά πλασμένη από αντοχή.

Εύθραυστη καρδιά, που σπάει μ’ ένα δάκρυ.

Κι όμως,

αντέχει τα σφυριά του χρόνου.

Μαύρα σφυριά,

με κίτρινα σιρίτια και παράσημα.

Τα δάκτυλά μας εύπλαστα,

νικούν τις αποστάσεις,

για να προσφέρουν την μητρότητα,

στο γερασμένο παιδί,

στην άλλη όχθη του σύμπαντος.

Χέρια από ροζ ανάσες,

που ζεσταίνουν τα παγωμένα πόδια,

των νεκρών νηπίων.

Εκείνων,

που ήπιαν τα δάκρυά τους για να ζήσουν,

μα απέτυχαν.

Τα πόδια μας βαθιά ριζωμένα στο σύμπαν,

με χρώματα μενεξεδιά και σμαραγδένια.

Είμαστε ένας ολόκληρος στρατός,

που απλώνεται στο χάος.

Ένας στρατός από αγάπη.

Ένας στρατός εγώ κι εσύ άλλος ένας

Έλα ν’ αλλάξουμε τον κόσμο,

με όλα τα όπλα μας αυτά τα ισχυρά.

Με όλα τα χρώματα μας!

Με όλα του παρελθόντος μας τα δάκρυα,

να σώσουμε τους διψασμένους.

Ν’ απλώσουμε τα χέρια στα κλαριά μας,

για να μαζέψουμε καρπούς του γαλαξία

και να χορτάσουμε τους πεινασμένους .

Έλα να πάρουμε μια ανάσα ακόμη.

Αχ, έτσι!

Έλα!

Έλα ν’ αντέξουμε ένα βήμα ακόμη...

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό" 

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Ειρήνη

Ειρήνη

(Στη μνήμη της Ειρήνης, 

καλή αντάμωση Ρηνιώ μου)

Υπομονή μοσχοβολάει,

η μάνα, την κόρη της προσμένει.

Η θυμαριά, βιολέ λουλούδια ραίνει την πληγή,

στην πηγή του χρόνου.

Σκύβω να πιω

κι ανθίζει το μονοπάτι της καρδιάς.

Τα βουνά ανασαίνουν,

η γη μου καίει τα δάκτυλα,

το κορμί φυτίλι στο καντήλι του κόσμου,

πίνει το λάδι της θεάς.

Χωρίς ψωμί αναζητάς,

στην πλαγιά που κρέμεται,

να πέσει στη χαράδρα,

αναζητάς.

Αναζητάς τις ρίζες.

Στο σχήμα που άφησε το νερό,

διαβάζω τ’ όνομά σου.

Είναι η σκιά σου στο άβαθο του ποταμού,

που αποσπερίζει με τα αστέρια.

Είναι καλό να ανταμώνουν οι δικοί,

να μην ξενεύουνε τα αδέλφια.

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό" 

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Πορφυρό Νερό

Πορφυρό Νερό

Μες στο πορφυρό νερό

κρύφτηκε το αρχαίο μυστικό

σε ένα κόσμο μακρινό

πάνω από τον ωκεανό

Οι ψυχές σαν κοιμηθούν

της ζωής το νήμα ακολουθούν

την αλήθεια αναζητούν

κι όλο ψάχνουν να τη βρουν

Η σελήνη πριν χαθεί

πριν ο ήλιος να φανερωθεί

με το άγνωστο μιλούν

τους συμμάχους τους καλούν

Των αγγέλων οι μορφές

χίλιων δράκων οι αναπνοές

καθαρίζουν τις πληγές

σβήνουνε τις ενοχές

Και στη μάχη νικητής

της αγάπης ο ταξιδευτής

τα σκοτάδια του νικά

που του τρώγαν τη χαρά

Πριν ο ήλιος να φανεί

βρίσκεται στην πορφυρή πηγή

πίνει για να δροσιστεί

και η αλήθεια γίνεται ζωή

Το αρχαίο μυστικό

της αγάπης το χαμόγελο

φτερουγίζει στην καρδιά

αίμα που στις φλέβες του κυλά

Σαν χορέψει η αυγή

από το όνειρό του θα έχει βγει

θα έχει ο νους του γιατρευτεί

μα δε θα μπορεί να θυμηθεί.

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό"

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Αρχέτυπο

Αρχέτυπο

Μια θαλασσόμορφη σκιά ο ουρανός

τ’ αστέρια θεία αποτυπώματα

κι ο ανώτερός μου εαυτός, ο πλοηγός

πλαγκτόν στα νεφελώματα

Της ίδιας μήτρας χρώματα οι ψυχές

του αέναου αρώματα

πορφύρα ιριδίζουσα η ζωή

οι σπείρες ντύνουν με μορφές

τα αρχέγονα βιώματα

Επιλεγμένη αυταπάτη η ενοχή

ανάγκη απάνεμη ο φόβος

δένει το σώμα λευτερώνει την ψυχή

κι ο πόνος σύμμαχος και νόμος

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό"

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Το Πρόσωπο του Κρόνου

Το Πρόσωπο Του Κρόνου

Υγρές σιωπές, μορφές,

από μέσα μου περνούν,

οι καμπύλες των δέντρων.

Το ταξίδι… η ροή… η φωνή…

Ρίζες τα μαλλιά στις όχθες δροσίζουν τη σκέψη,

στον καταρράκτη απορροφούν το βουνό.

Στόματα τα μάτια την ουσία δοκιμάζουν,

τη γεύση της γνώσης…

Μιαν ανάσα πάνω απ’ το νερό, η ψυχή.

Ένας κύκλος στο κέντρο.

Περιστρέφομαι αντίστροφα και ξανά ,

τρεις φορές.

Νιώθω το πνεύμα, ο άνεμος κατοικεί στο μυαλό.

Τρεις κύκλοι μες τον κύκλο αντίστροφα και όχι.

Τρεις κύκλοι κι ένα τετράγωνο.

Τρεις κύκλοι και μια περιστροφή.

Ακολουθώ το δρόμο του ρολογιού,

στην χαράδρα των Καβείρων.

Η θεά είναι εδώ.

Η μητέρα, η κόρη, ο άνεμος.

Πού βρίσκομαι;

Τρία δάκτυλα το πλατανόφυλλο.

Πράσινο… κόκκινο… κίτρινο…

Τέσσερις τροχιές στον ήλιο.

Οι ανάσες φυσούν.

Ο άνεμος το μάτι που δείχνει το μέλλον.

Οπτασίες των μυστών,

οι αλλαγές των χρόνων, τα πέπλα των μουσών.

Ονειροβάτης, ο άρχοντας της μνήμης,

δαμάζει τον γρύπα και μοσχοβολούν τα όνειρα,

λυγαριά και πικροδάφνη.

Φυτίλια τα μαλλιά,

ανάβουν την ιερή φλόγα της γνώσης.

Η τελετουργία της κάθαρσης,

στα παγωμένα λιβάδια του νερού.

Πέτρες γίγαντες σμιλεύουν τη μορφή του .

Καστανιές και μάτια στόματα ανοιχτά,

στα αυγά των εντόμων η ζωή αρχίζει.

Λιβελούλες χαϊδεύουν τα χνάρια των σκοταδιών

και λυχνάρια ανάβουν για τον ταξιδευτή.

Το φίδι της σοφίας ακολουθώ,

στο βράχο κρύβει τις αποσκευές.

Ο άγνωστος συνταξιδιώτης,

τραγουδά την ανατολή.

Ο χρόνος στις ρίζες των δέντρων τυραννιέται,

Για την κάθαρση προσεύχεται.

Στις σπηλιές ομολογεί…

Τα βάρη αφήνει στο γεφύρι των ναών,

των δέντρων, των ξωτικών, των ουρανών…

Συγκάτοικος στη σταγόνα,

στο στόμα του βουνού, ο εαυτός.

Χωρίζομαι και γίνομαι ένα.

Στην πέτρα σκοντάφτω και πετώ.

Γίνομαι επόπτης στη διαδρομή του εαυτού μου.

Γίνομαι ιέρεια στο ναό του κορμιού.

Διατάζω την ψυχή, να βρει το πνεύμα.

Μ’ έρωτα θείο να γεννήσουν το μικρό, το νέο εαυτό.

Το νέο αίμα, την ουσία της αλήθειας.

Στο κορμί το νέο πέπλο λάμπει.

Κρυστάλλινες ηδονές,

οι μελωδίες του βουνού, καθαρότητα.

Ρυάκι το σώμα τα δάκτυλα ρίζες.

Μυρίζω τις δάφνες,

γεύομαι τα σύννεφα στη λίμνη των ψυχών.

Γεράνια τις πληγές γιατρεύουν.

Ρώτησε τον κούκο αν θέλεις να με βρεις.

Στην πηγή θα μιλήσει η γη.

Ο χρόνος έχει πρόσωπο…

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό"

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Έρωτας - Ερμής

Έρωτας - Ερμής

Ο ήλιος έτρεξε στη σβησμένη μορφή μου

και γίνηκε ποτάμι στην ανατολή.

Έτσι η σκιά μου με πρόφτασε.

Κύλισε αργά κάτω απ’ τα πόδια μου

κι έτρεξε στις φλέβες μου ο Λόγος,

σαν Έρωτας - Ερμής,

και πριν ξυπνήσει η νύχτα την σελήνη,

θα ‘χω στα σπλάχνα το παιδί του.

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό" 

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Κόκκινα Φύλλα

Κόκκινα φύλλα

Στο λαιμό σου

κομμάτια του ορίζοντα,

στα δυο χείλη σκιά,

βρίσκουν τα άστρα.

Η ομίχλη στα βλέφαρα,

ακροβάτης που απέτυχε.

Κόκκινα φύλλα τα φιλιά

στέγνωσαν το φθινόπωρο

κι ήπιανε την στερνή μου άνοιξη.

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό" 

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Απόρροιες..._________________ Ειρωνεία

..... Απορίες

Μεθυσμένες μέλισσες,

οι απόρροιες των σκέψεων.

Η άνοιξη ζωγραφίζει στην καρδιά

                                  επισκέψεις,

για να την ξεγελάσει.

Φευγαλέα ζητωκραυγάζει,

Μ’ αγγίζει και φεύγει.

____________________

Ειρωνεία

Στο απέναντι ξέφωτο,

η λιακάδα μονολογεί.

Χαμογελά ειρωνικά,

καλώντας τους νεκρούς,

να φυτρώσουν γιασεμιά,

στον αφαλό της νιότης.

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό" 

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Αγριελιά

Αγριελιά 

Το  άγγιγμά σου δροσιά στο σκαμμένο μου χέρι.

Η νιότη σου ποτάμι που ρέει στην παλάμη ·

και ξαναχύνεται η ζωή στο αίμα μου,

για ν’ ανεβάσει τη χαρά απ’ τον Άδη, στα μάγουλα.

να γεμίσει τις πτυχές, στο γερασμένο πρόσωπο.

Να νιώσω πάλι την καρδιά στο ξεχασμένο σώμα.

Σαν αγριελιά μιλώ με τους νεκρούς,

που θάφτηκαν στις ρίζες μου ·

κι αναζητώ να ζήσω λίγο ακόμη.

Κι αναζητώ, να ζήσω για μια στιγμή, εκείνα που...

Εκείνα που πλέον, δεν θυμούμαι.

Θα ξαναρθώ, αύριο πάλι μπροστά σου θα με δεις,

με το χέρι απλωμένο να λαχταρώ,

λίγες σταγόνες νιότης στην παλάμη.

Λίγες σταγόνες νιότης να κάψουν το κορμί.

Το γιατρικό στον θάνατο είναι ο έρωτας,

μα σαν τον πιεις, θαρρείς με θάνατο πως μοιάζει.

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό"

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Λευκό Φουστάνι

Λευκό Φουστάνι

Την καρδιά θα συντρίψω,

πρέπει να πάψει πια για αγάπη να φωνάζει,

πρέπει να πάψει να ζητά.

Κραυγές οι χτύποι της,

μου σκίζουν το κεφάλι,

με ανοίγουνε στα δυο.

‘Όχι.

Δεν θέλω άλλο να σ’ ακούω,

αιμορραγούν τ’ αυτιά μου

και βάφουν το λευκό μου το φουστάνι.

Σταμάτα .

Αφού το ξέρεις,

δεν αντέχω να γυρνώ στους δρόμους λερωμένη.

Σταμάτα να ζητάς όσα σου λείπουν.

Δεν θέλω να μου λείπει τίποτα.

Ναι, τίποτα δεν μου λείπει.

Είμαι καλά, πρέπει να το πιστέψεις.

Πρέπει να το πιστέψω.

Είμαι καλά.

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό"

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Ζυγός

Ζυγός

Μια φέτα από ασημένιο πορτοκάλι,

ζητάει ο πεινασμένος

κι ο ομφαλός του σύμπαντος,

της  Παναγιάς το μάτι,

στάζει γαλάζιο αίμα στου χρόνου το τραπέζι ·

κι ιππότες δώδεκα ζυμώνουν το ψωμί,

να θρέψουνε το ψάρι,

στην κοραλλένια γνάθο του ουρανού.

Στην κάμαρα του φθινοπώρου,

τραγούδια αποξηραμένα ή ευχές.

Κόκκινα είναι τ’ άστρα,

που ήπιανε τον ήλιο στο διπλανό σκοτάδι,

μα στο δικό μας;

Λίγα λόγια ξεχασμένων ποιητών,

θροΐζουν ανάμεσα στα σύννεφα,

μήπως κι η καταχνιά γίνει δικαιοσύνη.

Η κούπα του ζυγού γεμίζει ανατροπές,

η Θέτιδα τρομάζει

κι απ’ το ζυγό λυγάν τα πόδια ,

τα βόδια γονατίζουν,

σκύβει ο ουρανός,

βρέχει το στήθος του στην θάλασσα

κι απ’ τον μαστό της νύχτας, θρέφονται οι ναυτίλοι.

Υπνοβάτης ο άνεμος, όλο ψάχνει στο στρώμα,

απ’ τα γερμένα πλατανόφυλλα,

να βρει τον δρόμο.

Όλο ψάχνει στο στρώμα,

απ’ τα κιτρινισμένα όνειρα,

να βρει τον τρόπο,

να ξυπνήσει τον ήλιο που αποκοιμήθηκε.

Να ξυπνήσει τον ήλιο,

για ν’ ανατείλει μιαν αγκαλιά

κι από τα σπλάχνα του να καούν,

οι αστροφεγγιές των χαμένων υποσχέσεων.

Υποταγή, ή παραίτηση η γνώση;

Το μάταιο ζητά δικαίωση στο τίποτα.

Η κνήμη τσακίζει τα χαμένα,

αρπάζει τη φωτιά απ’ τα σπάργανα.

Μοιραία η ζωή, καθοδηγεί.

Η βούληση κάνει λάθη,

για να πάθει; Για να μάθει;

Γεννάει η Παναγιά

και κρίνα ανθίζουν στ’ ασημένια χέρια της.

Απ’ την ποδιά της στάζει λάβδανο,

να γιατρευτούν οι κόσμοι,

να αντέξουν απ’ την αρχή τα βάσανα.

Να γιατρευτούν οι ρόλοι ·

κι ο γιος της νέας μέρας,

να γίνει ο πατέρας της επόμενης.

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό"

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Ελευθερία

Ελευθερία

Η ελευθερία,

μεταξένια κλωστή 

            στο υφαντό του αγέρα.

Ποτέ δε θα δω,

ποιος υφαίνει την κορδέλα,

στον αστράγαλο της γης.

Οι άγγελοι ή οι δαίμονες,

φορούν κορδέλες,

στις μετέωρες αποφάσεις;

Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα πέσουν.

Ποια είναι η κατάλληλη στιγμή,

για να δεχτούν την ελευθερία τους…

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό" 

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath

Αγώνας για Κλωστή

Αγώνας  ΓΙΑ  Κλωστή

Οι φωνές μας στέγνωσαν τα χείλη,

χέρια που τα σίδερα πληγώνουν.

Κρύα χέρια, χέρια ζεστά,

που σπρώχνουν τις ελπίδες...

Με το λευκό μου γάντι πληγώνω.

Το κόκκινο πληγώνω των ορίων.

Ακούω τις φωνές που στριγκλίζουν

και ψάχνω το μαντίλι.

Το μαντίλι που θα σημάνει,

την αρχή ή το τέλος....

Της μάχης τα χέρια απλωμένα,

τα σίδερα σηκώνουν.

Η ελευθερία, κλωστή που ράβει,

τον ελεύθερο πόνο στην ισορροπία

και τον αδέσμευτο χρόνο,

στην ανάγκη για αγωνία.

Ο αγώνας για κλωστή σκοτώνει...

Θέλω να γευτώ,

τον ιδρώτα του κόκκινου ·

και να μυρίσω τον ιδρώτα του εχθρού,

στην αγκαλιά του.

Απ’ τον γιακά του, να ξηλώσω την αρχή.

Κι απ’ το μανίκι μου, το τέλος...

Γεωργία Παπαμιχαήλ

________________________________________________________

από τη συλλογή "Πορφυρό Νερό" 

Ψηφιακή  Επιμέλεια - Προσαρμογή στο Blog: mataraga.kath